lijnberg

Wednesday, August 17, 2005


Nagekomen foto uit Madrid



Wednesday, July 20, 2005


Madrid

Ik was nog nooit in Madrid. M. wel, niet voor niets vertaler Spaans. Een van zijn vrienden woonde er, maar was op vakantie. Vier dagen was de kleine woning in het centrum van de stad onze uitvalsbasis. Het was snikheet, maar wij deden zoveel mogelijk alsof van niet. Er waren veel vrouwen met lange benen, korte rokjes of beide. Ook veel met ´een tiefen einschnitt´ overigens, waar ik door mijn lengte nog meer zicht op had dan de gemiddelde spanjool. We zagen twee musea, zes wijken, een alternatieve bioscoop (1,35 euro entree) en aten tapas en meer van die dingen. We zouden ook nog langs bij kennissen. Ze woonden een beetje in het Almere van Madrid. Allemaal nieuwe hoge flatgebouwen, maar wel met per huizenblok een zwembad voor de deur. Het was een mooi koppel, zij niet langer dan 1,50 meter, aan het aantal rimpeltjes te zien, de 40 gepasseerd, levendig en fel. Hij een leraar filosofie, met hartstocht. De ene kamer stond van boven tot onder vol met filosofen, de andere met een oneindige hoeveelheid klassieke CD's en dan was er nog een gedeelte kunstboeken. Hij hield het meest van Rembrandt. Ze spraken beide nauwelijks engels.
Na de duik in het klein badje, stelde de filosoof toch een engelse vraag:'Do you like rice?' en keek me daarbij aan of hij me het meest verukkelijke genoemd had dat je maar kon bedenken. We gingen paella eten. Zij kleedde zich nog snel om en trok iets aan met een royale inkijk. Ik probeerde er niet te veel op te letten. Tijdens het eten had ik een groot isolement verwacht, omdat de gesprekken tot dan toe alleen in het spaans gingen, maar het viel mee. Met mijn basis italiaans kon ik er wel eens een woord ingooien en M. vertaalde lustig in het rond. De filosoof bleek al aan zijn derde boek toe, waarvan er overigens maar een uitgegeven was, dat scheen hem overigens niet te deren. Het liefst zou hij de hele dag thuis zitten en schrijven en muziek luisteren. Hij legde net de laatste hand aan een boek over het bestaan. Toen ik hem vroeg waarom hij dat nou een interessant onderwerp vond, switchten we snel weer. Zo meldde hij liever een joint te roken dan te drinken, omdat dat veel gezonder was, nam aan dat ons 'nee' tegen Europa een anti-globalistische grondslag had. Dat paste ook in zijn beeld van het liberale, tolerante en sociaal betrokken Nederland. Het meeste liet ik maar zo. Na de cocktails gingen we nog dansen. Daa vlak bij het station van de bomaanslagen was een megadisco verrezen. De vorige keer hadden ze er Naomi Campbell nog gezien. We konden geen nee zeggen, haalden onze schouders op over de entreeprijs en stonden in de disco. Twee derde ervan was buiten en wij waren ongeveer de minst hippe mensen binnen. Met name de vrouwen hadden hun mooiste jurkjes uit de kast getrokken, maar plezier was niet aan de gezichten af te lezen. Ieder keek strak voor zich uit. Wel werd er profesioneel voorgedanst op een verhoging en werd ik door M. gesommeerd zeker ook nog naar de WC te gaan. Daar bleek de muur tussen dames en heren wc uit glas te bestaan. En het leek we of de vrouwen een show weggaven voor de spiegels. Lippen gestifd, rokje omlaag getrokken, topje weer goed. Na een uurtje of twee misschien gaven we aan elkaar toe dat we er eigenlijk maar weinig aan vonden en gingen huiswaarts.

De volgende dag had M. een afspraak met een Argentijnse schrijfster. Ik hoefde aar niet bij te zijn. Terwijl hij in een restaurantje praatte over mogelijke vertalingen en zijn rol als agent, slenterde ik wat door het multi-culti wijkje. Het zag er prachtig alternatief uit. Alles kleuren en maten leefden oor elkaar en er hing een hipheid over de straten die het vertoeven prettig maakten. Ik trof M. weer op een pleintje, waar hij op een bankje zat te wachten. Naast hem twee ietwat verlopen mannen van een jaar of 45. In eens liep er een jongere man naar het toe, schreeuwde wat en plantte zijn voet stevig in het gezicht van een van de twee. De man gaf een kleine schreeuw, greep naar zijn mond en bleef verdwaasd zitten. De ander schold de wild gebarende man na. Die kwam nog even terug om hem een paar klappen om zijn oren te geven. Zo gezellig was het toch niet. M. stond wat bleekjes op en we liepen een straatje verderop naar een terrasje. Pas na een tijdje vertelde hij over het gesprek met zijn argentijse schrijfster. Ze was op haar 19e gedebuteerd, met een vrij hard boek met veel seks en geweld. Op de foto's bij de recensies zie je een jonge, felle vrouw. Ze had het boek in haar koffer toen ze naar Spanje was gekomen, om de argentijnse crisis te ontvluchten. Daar is het verschenen. Maar ondanks haar boek, de goede recensies en een universitaire opleiding, verkocht ze weinig en werd ze in Spanje als een (minderwaardige) buitenlandse behandeld. Na veel andere kleine baantjes, was ze nu badjuffrouw in een zwembad.
Ze was dikker geworden, bitterder ook. De felle blik was wat gedoofd door een mengsel van woede, cynisme en berusting die erin gemengd waren. Haar tweede boek was maatschappij-kritischer geworden, had ze gezegd. We hoopten van harte dat het goed genoeg zou zijn.
Tijdens ons gesprek kwam er een neger langs die trommels wilde verkopen. De spanjaarden achter ons lachten en zeiden, nee, we kopen alleen maar castagnettes. De ondertoon van nationalisme was goed te horen. Het was een uur of twaalf geworden, voor onze laatste avond liepen we nog naar een andere wijk. Overal stonden tafeltjes buiten en het was voller dan in Nederland op een zaterdagse markt. De sfeer van plezier en het leven genieten overheerst de Madrileense nachten.


Monday, July 11, 2005


Di Mama und die drogen

De moeder van S. was op bezoek. Een lang weekend nog wel. Dus sliepen we op de grond en zij in ons bed. De eerste dag leek het wel of ik me geen van de woordjes die ik zou hebben moeten geleerd op de cursus nog kon herinneren. Veel vertaalwerk voor S. dus.
We hadden een heel programma in elkaar gedraaid. Ze zag Scheveningen, het Haagse stadhuis en het Binnehof, de zaansche schans, de amsterdams grachten, het rijksmuseum, mijn ouders en ze kookte. Pizza natuurlijk en heerlijk vlees. Ze was enthousiast over het nieuwe land van haar dochter. En dat van die drugs, daar hadden we het niet over, behalve toen we langs de kapper liepen en ze wassen en drogen zag staan. ´Wat, ook bij de kapper ook ´drogen´ te krijgen?


Monday, June 27, 2005


Hond bijt man

In twee auto´s gingen we naar de Lietnitzer See, nog schoner en groter dan de Seeen direct om Belrijn. Naast S. en vriend M. ook nog vrienden van hem. Een als beer behaarde inzichzelf mompelende regisseur, met nieuwe vriendin en daar weer een vriendin van met hond.
We zwommen naar het eilandje in het midden en weer terug. De vriendin met hond bleef in het ondiepe en speelde met een balletje en een kind in de buurt. Toen we weer in het gras lagen, stormde de hond op een voorbijlopende vrouw in handdoek af en blafte haar tot stilstand. De eigenaresse richte zich wat op en zei de klassieker ´hij doet niets hoor'. Ik grapte nog dat iedereen dat zei. Ze riep en de hond kwam onwillig naar haar terug. De vrouw, pakte met haar handen de handdoek vast en trok hem weer stevig over haar borsten.
Toen S. en ik opgedroogd waren, pakten we de badmintonrackets. Een klassieker uit ieders jeugd en ook de mijne. Nu al lng niet gedaan. Het einge verschil was dat het pluimpje fel geels was, zoals bij tennisballen. Waarschijnlijk tegen een witte lucht beter zichtbaar. Het ging niet slecht, we sloegen zeker tien keer over. Tot opeens de hond, zonder te blaffen, op me afrende en mij in mijn been beet. 'Goh dat doet ie anders nooit', zei het meisje. Ik was te geschrokken om boos te zijn en wilde eigenlijk gewoon verder spelen, ik voelde wel wat, maar kon nog goed lopen. Toen we wat verder weg waren gaan staan, had ik toch niet meer zoveel zin. Er liep een straaltje bloed uit de wond. Misschien moest er toch iets otnsmet worden of zo. We liepen terug. het meisje was met de hond gaan wandelen om hem rustig te krijgen. Met M. liepen we naar de auto's voor de verbandtrommels. Ze allebei veel verband, maar geen jodium te bevatten. Toen we terugkwamen brak de groep met hond op. Het meisje bood haar excuses aan. Ze zei dat het een hygienische hond was, hij beet haar ook wel eens, maar ze had nooit een ontsteking gehad. Mijn wond klopte ondertussen enthousiast. We besloten nog even te blijven liggen en dan langs de eerste hulp te rijden.


Tuesday, June 21, 2005


De baas

Je merkt dat je ouder begint te worden als je een concert ziet terwijl je meer dan je leeftijd ouder bent dan toen je het de eerste keer zag. Dat was gelukkig niet zo, het scheelde een half jaar.

Toen was het met mijn zusje, nu weer. Toen we nog jonger waren was er een platenuitleenzaak in ons stadje, waar we elke week twee platen gingen halen. Die legden we op de gammele pick-up die mijn ouders nooit gebruikten. Het mooist vonden we LP's met teksten. We gingen naast elkaar voor de kachel zitten met de LP voor ons en luisterden. Toen gebeurde het. Hij was net wereldberoemd met Born in the USA. We vonden dat wel aardig, maar hadden hem het voordeel van een plaatuitleen gegeven en een andere LP gehaald. Het was Nebraska. Ik weet nu nog hoe we voor de kachel zaten en woord voor woord meelazen en helemaal overdonderd waren. Nog een keer en nog een keer. Elk liedje een verhaal, van iemand die het niet ging halen, die het probeerde, maar de fout in schoot. Alleen het laatste nummer had hoop. 'At the end of every hard earned day, people find some reason to believe'. We haalden de oude typemachine van zolder en typten zorgvuldig de tekst over. De titeljes met rood onderstreept, soms een tikfout weggegumd.
En daar zaten we dan weer, al die jaren later in Ahoy. Ik ergerde aan de andere mensen die maar bleven treuzelen en kletsen in plaats van te gaan zitten. Het is godverdomme geen kroeg en het gaat niet om jou. Naar zo'n concert ga je niet voor de gezelligheid of om er geweest te zijn, dit is serieus.
Toen hij opkwam had ik twee liedjes nodig, waarin ik dacht wat doet die kleine meneer daar raar. Daarna had ie me te pakken en liet niet meer los. Ondanks de 9.000 mensen werden de liedjes alleen voor mij gezongen werden, voor ons hooguit. Hij ontdooide me, trooste me, liet me zien. Eigenlijk zou hij elke week langs moeten komen.


Wednesday, June 15, 2005


Il corso italiano

Ik deed een korte cursus italiaans. Je moet toch ergens beginnen. Hij duurde zes weken. De maanden ervoor had ik niet de discipline opgebracht om in mijn italiaanse leerboek te kijken. Terwijl er ook nog een mooie CD bij is.
De cursus werd geleid dor een jonge blonde vrouw met een stralend enthousiasme, gekoppeld aan kadaver tempo. Dat was precies wat ik nodig had. Geen geleuter en gemier, maar in vrolijk tempo door het boek stomend. Ik kon het maar amper bijhouden, ook omdat de anderen al jaren vakantie-ervaring achter de rug hadden. Ze vonden het leuk een taal te leren.
Alleen een man van in de vijftig met een goed getekende kop en een plat amsterdams accent en ik dachten er anders over. Bittere noodzaak zo´n nieuwe taal. Ook hij had een vrouw met italiaans bloed. Over een jaar ging ie in de VUT en dan wou ie weg ´uit dit rotland´. Ze hadden al een huissie op het oog.
In de pauze praatten de anderen over Italië alsof het een onbereikbare popster was, die ze tijdens hun vakanties even mochten aanraken. Toen de lerares vroeg waar we in vakantie naar toe gingen, werd er geantwoord met de plek in Italië. Ik bleek de enige die deze zomer niet naar Italië op vakantie zou gaan.

Nederland wordt het, om aan haar te laten zien.


Monday, June 13, 2005


Citaat

De trouwdag van heer mies en zijn vihb liep op zijn einde toen ik naast zijn getuige terecht kwam. Hoewel we al een paar keer eerder langs elkaar heengeschuurd hadden, was er nu een prettig gesprek. De warme stemming aan het eind van de avond bracht ons eerst tot een uitwisseling van de bijzonderheid van een vriendschap met mies. In het gesprek dat volgde zei hij de man te zijn geweest die het plagiaat van van Dis had ontdekt. Verontschuldigend. Hij had er zelf liever geen ruchtbaarheid aan gegeven, maar zijn prof had dat anders gezien.

En dan lees ik vandaag op pagina 134 in Gstaad van Marek van der Jagt de volgende scene:

Hij haalde diep adem.
'Ze was een vrouw om naar te kijken', zei meneer Ceccherelli.
Hij droeg een hoge hoed.


En wat lezen we onderaan op de eerste pagina van de Hondenkoning:

Er werkten vijf meisjes en een homofiel in de kantine. Geen van de meisjes was om naar te kijken. Er was in het gebouw maar één vrouw om naar te kijken: een bureauredactrice verderop op de gang.

Een plagiaat van vijf woorden, dat telt vermoedelijk niet. Laat ik het een citaat noemen, dat is veel mooier. Blijft de vraag of het net als met de avonden toeval was, of dat Walter het er bewust in heeft gestopt.

Spannend hoor, die literatuur.


Home